** กำลังเข้าระดับเครียดสูง...ถ้าไม่ต้องการเครียดไปด้วยอย่าอ่านเลยค่ะ **
** เรากำลังใกล้บ้า **
วันนี้สิ่งที่ยึดเหนี่ยวเราเอาไว้เริ่มถูกทำลายออกจนเกือบหมด...
กับพ่อเค้าก็ทำให้เราเสียใจ.....
กับแม่เราก็ไม่เหลือความนับถือแล้ว
สิ่งที่เค้าทำเราเริ่มทนไม่ไหวแล้ว......
สิ่งที่เราห่วงในตอนนี้เริ่มจะถูกลบออกเกือบหมด
ที่จริงถ้าเราเป็นตัวถ่วงในชีวิตเค้ามากนักก็ไม่เห็นต้องเลี้ยงเราเอาไว้ก็ได้..
เราไม่ใช่ลูกที่เค้าต้องการอยู่แล้ว...ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
จะให้เราเป็นความหวังได้ยังไงกัน
จริงที่เค้ามีสิทธิ์ที่จะคาดหวังในตัวเราแต่สำหรับตัวเราที่เกิดมาแล้วล่ะ
เราไม่มีทางเลือกเลย
เค้าไม่ให้ทางเลือกเราเลย
ทำไมต้องบังคับเรา
ชีวิตพวกเค้าคงไม่อยากได้คำว่าจุดผิดพลาดใช่มั๊ย?
เราท้อแท้ในการมีชีวิตอยู่เต็มทีแล้ว
แต่เราจะเข้มแข็งพอที่จะตายได้จริงๆเหรอ?
ถ้าเราจัดการสิ่งที่ค้างคาไม่ได้หมดเราจะไปได้จริงๆเหรอ
สถานที่แห่งนั้น....สถานที่ที่อบอุ่นแล้วทำให้เราคิดว่าการตายช่างอ่อนโยน
สถานที่ที่นั้น
ถ้าตายไปเราจะได้เจอเธอมั๊ย? เราจะได้เจอกับเธอรึเปล่า?
เรารักเธอมากนะ...ทำไมทิ้งเราไว้ล่ะ..เราอยากไปอยู่กับเธอ...
อยากอยู่ข้างๆเธอ...อยากได้รักกับเธอในที่แห่งนั้น...ที่ๆมีแค่เรา
ทำไม?ถึงปล่อยเราไว้..ให้เสียใจอยู่เพียงลำพัง...เราจะอยู่ยังไง
